เรื่องเจ้าย่นของเราก็คล้ายๆกะตอนออกไปทามงาน เป็นเหมือนกันหมด รับรองดราม่ายุแระเจ้าย่นเอ้ยย
เรื่องมียุว่าเราต้องไปอบรมที่ต่างจังหวัดสามวัน ทามไงดีละเจ้าย่นไปด้วยไม่ได้ เราเลยต้องเอาไปฝากไว้ที่โรงพยาบาลสัตว์ (ค่าฝากไม่ต้องห่วงห้องวีไอพีเอาซะมามี๋เจ้าย่นซู้บไปเรย = =" ) ตอนเอาไปฝากกะทำดราม่าใส่ตามเคยแต่เห็นหน้าเจ้าย่นแระน้ำตาครอเบ้าเหมือนกัน ทำไงได้ละตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเกือบปียังไม่ได้ห่างกันเลย
ก่อนจะไปกะต้องจุ๊บให้หนำใจเค้าก่อนละไม่งั้นไม่ยอมให้พี่พยาบาลอุ้มไปเลย (มี๋ขอโต๊ด TT^TT นะลูก) หลังจากนั้นก็คอยโทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาลสัตว์ถามว่าเป็นไงบ้าง คำตอยเน๊ียะต่างจากที่คิดเรย คุณนายแกเจอเพื่อนๆ วิ่งไล่งับเค้าทั้งวัน ลืมมี๋มันและมั้งเนี๊ยะT^T ก็ดีค่ะทำให้สบายใจขึ้นมาว่าแกจะไม่เป็นหมาหงอย หลังจากกลับมาลงจากรถตู้ได้ก็รีบบึ่งไปที่โรงพยาบาลเรย คิดถึงนะเนี๊ยะะะ ตอนนี้ละเรียกน้ำตาคนดูได้เลย พอพี่พยาบาลอุ้มออกมาจากห้อง (ออตอนนี้ประมานสามทุ่มกว่าโรงบาลจะปิดแระ ^^ ) เล่นเอาซะเราอึ้งเลย
ลูกสาวร้องไห้ น้ำตานิไหลออกมาผ่านหน้าย่นๆซะเปียกเลย โถ่ น่าสงสาร เห็นหน้าเราปุ้บ วาววว แทบจะกระโจนออกจากแขนพี่พยาบาล ได้อุุ้มและจุ๊บกันอย่างหนำใจซักพัก ก็พอใจเค้าแล้วละ แต่ต้องซื้อของกำนันให้กันงอล = =" เอาใจยากกว่าแฟนอีก เรยได้ชุดกระต่ายมาหนึ่งชุด เป็นของกำนัน ค่ะนี่ก็เป็นเรื่องที่จำได้แม่นว่าเจ้าย่นเนี๊ยะติดและรักเรามาก (มี๋กะรักหนูนะลูกสาว^^)
กลับไปถึงที่บ้านทุกคนคงเดาออก อิอิ วันนี้เจ้าย่น = =" หงายท้องและกรนแบบไม่สนใจมี๋มันเรย
สงสัยจะเล่นมาทั้งวัน ^^ ประสบการณ์ดีๆที่น่าจดจำค่ะ
