เวลาผมแพลนที่จะไปเที่ยวที่ไหน ก็ต้องคิดถึงถั่วพูเป็นอันดับแรก ว่าถ้าไป เราก็ต้องไปด้วยกัน

เพราะไม่อยากปล่อยให้เค้าอยู่บ้านหรือฝากเลี้ยงไว้นานา

ไม่ว่าจะขึ้นเหนือ ล่องใต้ อีสาน ออก ตก ถั่วพูก็จะติดรถไปด้วยทุกครั้ง

แล้วที่นั่งประจำคือ ตักคนขับ ขึ้นรถแปปเดียวก็จะหลับง่ายมาก

พอพาไปเดินป่า ขึ้นเขา แรกๆ ถั่วพูก็จะวิ่ง อย่างสนุกสนาน

แต่สักพักเหนื่อย ถั่วพูก็จะร้องให้อุ้ม

ด้วยน้ำหนัก 10 กิโล 500 เมตร ยังพอไหว 1 กม. ต่อไป แขนเริ่มล้า 2 กม. ต่อไป แขนเริ่มชา

3 กม. ต่อไป แขนเริ่มหมดความรู้สึก แต่สิ่งที่ทำให้เราอุ้มได้ตลอดทาง

เพราะถั่วพูจะนอนยิ้มบนอ้อมแขนเราตลอดทาง (เจ้าเล่ห์มาก)

เดือนที่แล้ว พาถั่วพูไปเที่ยวพัทยา จะพาไปสปาและไปพักโรงแรมสุนัขที่เปิดใหม่

พอไปถึง ปรากฏว่าที่พักเต็ม เพราะคนอพยพสัตว์เลี้ยงไปอยู่พัทยาเยอะมาก

โรงแรมที่จะผมจะเข้าพักก็ไม่อนุญาติให้นำสัตว์เลี้ยงเข้า

ก็เลยขับรถหาที่ฝากเลี้ยง เจอร้านนึง เข้าไปข้างในก็ดูดีมาก และเจ้าของก็ใจดี

แต่ข้อแม้คือ ถั่วพูต้องอยู่ในกรง

ตอนนั้นตัดสินใจลำบากมาก ก็เลยต้องให้เค้าอยู่ในกรง ผมเดินออกมา ยังไม่พ้นประตู

มองดูถั่วพูอีกรอบ เห็นแววตาที่เค้ามองเราตลอดเวลา

ผมเลยตัดสินใจบอกเค้าไปว่า " ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาถั่วพูกลับไปด้วยดีกว่า"

ก็เลยพาถั่วพูออกมา ตัดสินใจว่าจะทำไงดี หรือจะกลับกรุงเทพฯ

ด้วยความตั้งใจอยากให้ถั่วพูเล่นน้ำทะเล ก็เลยตัดสินใจแอบเอาถั่วพูขึ้นโรงแรมด้วย

ด้วยวิธีไหน???

ถั่วพูคงดีใจได้เที่ยวบ่อยๆ เหมือนลูกชายเราเลย
ตั้งแต่เลี้ยงฮิปโปมาจนขวบกับเก้าเดือน นอนด้วยกันทุกคืน มีเว้นคืนเดียวที่ต้องไปประชุมเอาไปไม่ได้จริงๆ นอกนั้น จะไปเที่ยวไหนต้องหาบ้านที่น้องหมาพักด้วยได้ และพาไปทุกที่เหมือนกัน ไม่ได้กอดฮิปโปนอนไม่หลับ   เวลาพาไปเที่ยวเค้าสนุกมาก จริงๆคิดเอาเองว่าเค้าสนุกที่ได้อยู่ใกล้กับเรามากกว่า เพราะเค้าไม่รู้ว่าที่เที่ยวสวยแค่ไหน แต่เค้าเห็นเราอยู่ด้วยก็มีความสุขแล้ว  

เอารูปถั่วพูที่ไปเที่ยวมาลงอีกนะคะ

สงสารเปาเปาจังค้าบ อดเที่ยวเลย  ฮิปโปนั่งรถทุกวันตั้งแต่เล็กๆ แม่พาไปที่สนามหญ้า เพราะที่อยู่เป็นออฟฟิศมีหญ้านิดเดียว ก็เลยชอบดูวิว มีรอบหลังนั่งตั้งแต่เช้าถึงบ้านเย็นเลยอ้วกมาจิ๊ดนึงพอให้แม่โอ๋ 

เปาเปากลัวเขา  เมาเหมือนคนเลย ส่วนฮิปโป พอเกิน 50 โลก็ยื่นเขย่งไม่ไหวแล้ว ขอหลับดีกว่า  ตื่นตอนรถเบรคหรือหยุด ตาพอง หูตั้ง กลัวแม่หนี 

บางทีลงไปซื้อน้ำแป๊บนึง ไม่ถึง 5 นาทีเปิดกระจกทิ้งไว้ให้ กลับมา ฮิปโปเปิดไฟฉุกเฉินให้แม่ซะนี่ 

เป็นเหมือนฮิปโปเลยค่ะ เวลาไปไหนกลับถึงบ้านจะดีใจมาก วิ่งๆสำรวจบ้าน ตามมุมห้อง คงจะไปดมว่ามีกลิ่นไรแปลกปลอมหรือเปล่า พอสำรวจเสร็จก็หลับยาว ต้องรีบเช็ดตัวให้ก่อนจะหลับ

โล่ก้อเคยแอบนอนโรงแรมเหมือนกันคับ
บางครั้งอยู่ในกระเป๋าสะพายแม่ตั้งแต่เช็คอินกันเลยทีเดียว
กระเป๋าสะพายแม่ใหญ่มาก บางทีเอาหน้าออกมาแม่จะเอาผ้าหรือเสื้อสีดำพาดคลุมไว้อีกที
แต่พอถึงห้องพักเมื่อไหร่ก้อจะวิ่ง วิ่ง และวิ่ง
กินแล้วก้อนอน เล่นซนเหมือนเดิมคับ

มิวมิวกับมูมู่ก็เคยแอบนอนเหมือนกันตอนนั้นไปบ้านป้าที่อยุธยาแต่เค้าไม่ยอมนอนที่บ้านเพราะป้ากางมุ้ง พวกเค้าำไม่เคยเห็นมุ้งเห่้ากันบ้านแถบแตก สุดท้ายก็เลยต้องพาออกมานอนข้างนอน พอเจอรีสอรท์ก็เตรียมตัวโดยให้พ่อไปติดต่อส่วนแม่บอกให้ทั้งสองรออยู่ในรถห้ามเห่าพอพ่อติดต่อเสร็จ เราก็ขอขนของเข้าห้องพักเองแล้วเอามิวมิวใส่ตะกร้าพร้อมกับมูมู่บอกกับเค้าว่าอย่าเห่่านะลูกเดี๋ยวได้ไปนอนในมุ้งอีก เท่านั้นแหละก็หิ้วเข้าห้องได้สบาย พอเข้าไปในห้องก็เอาผ้าของเ้ราปูไว้ที่ที่นอนเท่านั้นแหละเจ้าสองคนหลับก่อนพ่อกับแม่อีก

ผมว่า บางทีเราก็คุยกะเค้ารู้เรื่องนะ แต่อาจจะช้าหน่อย 555

  ป๊อกกี้ไม่เคยแอบเข้าโรงแรมเลยค่ะ ไปที่ไหน พ่อกับแม่พาเข้าแต่ที่ที่เค้าให้หมาพักได้ เลยไม่มีเรื่องตื่นเต้นเหมือนคนอื่นเลย  

นาโนเรียบร้อยอ่ะ ลงกระเป๋าก็คงนั่งเฉยๆ แต่อั้งโล่นี่สิ แทบไม่น่าเชื่อ