ผมขอมาแชร์เรื่องราวของลูกปั๊ก ที่จากผมไปแล้วถึงสามปี แต่ด้วยความรักและความผูกพันที่มีต่อกันมันไม่ได้หายไปกับกาลเวลา ฝั่งแล้วเหมือนน้ำเน่า **แต่มันเป้นเรื่องจริง**....ผมก็ไม่รู้หรอกว่าปั๊กหน้าตามันเป้นยังไง วันนั้นผมไปเดินเล่นที่ตลาดนัดหลังศูนย์(ขนส่งพิษณุโลก) ความตั้งใจคือไปเดินเล่นเฉยๆ พอเดินผ่านตรงที่เขาขายสัตว์เลี้ยง ผมก็เห็น ลูกหมาตัวหนึ่ง หน้าตาตลกๆดี พุ่งป่องๆ ผมเลยไปลูบหัวมัน ถามเจ้าของว่ามันเป้นพันธุ์อะไร คนขายบอกว่าพันธุ์ปั๊กครับ ปั๊กทอร์ย เหลือตัวเดียวเอง(คนขายบอก) ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อหมาอยุ่แล้ว แต่ทำไมผมถึงได้รู้สึกรักเจ้าตัวประหลาดตัวนี้ พอผมจะเดินออกไป มันก็เห่า เหมือนมันเรียกผม มันก็พยายามปีนป่ายคอกนั้น...เอาก็เอาว่ะ ลองซื้มาเลี้ยงซักหน่อย ทั้งๆที่ยังไม่รู้จะเลี้ยงยังไง กินยังไง ต้องทำยังไงมั่ง ปกติก็เลี้ยงแต่น้องหมาบ้านๆ เลี้ยงง่าย กินง่าย ทนทาน..ผมตั้งชื่อให้ว่า"น้องพอใจ"เพราะเป้นเพศเมีย.แรกๆผมทุรักทุเรมากกับหมาตัวนี้ อายุได้แค่ 2 เดือน ตัวเท่ากำปั้น จะรอดมั้ยว่ะ!!!พยายามศึกษาหาข้อมูลในเวป ต่างๆ จนพอๆถูๆไถ่ๆไปได้ กิน นอนด้วยกัน พาเที่ยวต่างจังหวัด ไปนู้นไปนี่ จนแทบห่างกันไม่ได้ ผมไปทำงานยังเอาไปเลี้ยงด้วย น้องพอใจเป็นที่รักและรู้จักกันมากในที่ทำงานผม เป็นเด็กที่ว่านอนสอนไง ถ้าเขาดื้อผมก็จะดุทำเหมือนจะตี(แต่ไม่ตีนะ) น้องพอใจก็จะมอบอยู่นิ่งๆ ทำหน้าสงสาร พอผมเห็นว่าน้องพอใจไม่ดื้อ ผมก็จะนั่งลงเอามือตบที่หน้าขาผม น้องเขาก็จะรู้ว่าเราไม่โกรธเขาแล้ว ก็จะดีใจวิ่งมานั่ง นอนหงายที่ตัก ให้เราเกาพุงป่องๆให้ ผมเลี้ยงมาได้สองปี จะเป็นแบบนี้ตลอด กิน นอน เที่ยวด้วยกัน ก่อนวินาทีที่เขาจะจากผมไป เพื่อนผมจะพาน้องพอใจไปขี่รถเล่น แต่ดูๆเหมือนน้องพอใจไม่ยอมไป ค่อยวิ่งหลบตลอด ส่วนตัวผมก็รู้แล้วว่าน้องไม่อยากไป แต่อีกคนก็เพื่อนก็กลัวจะว่าห่วงไม่เข้าเรื่อง ก็เลยอุ้มน้องพอใจไปไว้ที่รถ ผมไม่รู้เลยว่าวันนั้น ผมเองที่เป้นคนทำให้น้องเขาต้องจากไป อยากไม่มีวันกลับ เสียงโทรสับดังเข้ามา เป็นสายเรียกเข้าของเพื่อนผมเองที่พาน้องพอใจไป...เพื่อน//ตอนนี้อยู่ที่คลีนิกนะ พอใจถูกรถเหยียบ.......ผมเองแถบอึ้ง เลยรีบตามไปที่คลีนิก ภาพที่ผมเห็น น้องพอใจนอนอยู่บนเตียง หายใจโรยระริน ผมเลยถามหมอว่า หมาผมเป้นยังไงมั้ง....ขาขวาหลังหัก สะโพกหลุด ตับแตก หมอให้ผมทำใจ แต่ที่หมอยังสงสัยว่าทำไมน้องพอใจยังหายใจอยู่ อาการขนาดนี้น่าจะเสียชีวิตตั้งแต่โดนเหยียบแล้ว....ผมเดินเข้าไปหาน้องพอใจที่ยังหายใจอย่างเบาๆ สายใจน้องพยายามมองมาที่ผม ผมลุบหัวน้องเขาเบาๆ บอกน้องพอใจไปว่า "พ่อมาแล้วนะ ไปต้องฝืนนะลูก หลับให้สบาย" จากนั้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่ผมได้ยิน เปลือกตาค่อยๆปิดลง**ผมเข้าใจแล้ว ว่าความหมายของความผูกพันมันเป้นยังไง**ผมอุ้มน้องพอใจกลับบ้านอาบน้ำใหทาแป้ง เหมือนที่เคยทำอยู่เป็นปกติเวลาที่เขามอมแมม อุ้มน้องพอใจมานอนบนที่นอน ผมนอนกอดร่างไร้วิญญาณของน้องพอใจอยู่สามวัน จนกลิ่นมันเริ่มออก จนแม่ผมบอกให้ฝังน้องเถอะลูก ผมฝังน้องพอใจไว้ตรงข้างนอกใกล้ๆกับหน้าต้างห้องผม ทุกวันที่ 7 สิงหาทุกปี จะเป็นวันเกิดของน้องพอใจ ผมจะเอาเค้กช็อคโกแลตปักเทียนไปให้เขาทุกๆปี...

ผมเองนั่งพิมพ์ น้ำตาผมยังไหลเลยอ่ะ คิดถึงน้องเขา

  อ่านแล้วร้องไห้เลย ร๊อตไวเลอร์ของหนู ชื่อรถถัง เพิ่งโดนรถชนตาย3วันก่อน โ น่าสงสารมากเลี้ยงมา11ปี ผูกพันธุ์กันมาก คิดถึง....จากใจ รถถังเพื่อนตั้งแต่สิบขวบ T T

ผมอ่าน เวปนี้มานานแล้วครับแต่ไม่เคยสมัครเป็นสมาชิกเลย จนมาอ่าน กระทู้นี้ ผมถึงกับน้ำตาไหลเลยครับ รักเจ้าหน้าย่นมากเหมือนกันครับ

   เศร้าค่ะ

ฮิปโป ก็ไม่กล้าปล่อยเหมือนกันค่ะ ใช้สายจูงตลอดเหมือนกัน ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่าค่ะ

 

  พูดไม่ถูกเลย

ขอบคุณทุกๆคนนะครับ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้รู้ว่าในช่วงชีวิตของคนๆหนึ่ง ยังมีสิ่งๆหนึ่งที่เกิดมาเพื่อเรา ให้เราได้รับรู้ถึงความรัก ความผูกพัน และความจงรักพักดี ถึงจะไม่อยู่กับเราจนชั่วชีวิต แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราได้จดจำมาจนถึงทุกวันนี้

ความรู้สึกเดียวกันเลยครับ เป็นกำลังใจครับ