วันนี้เราต้องเสียหมิงหมิงอย่างไม่มีวันกลับหมิงหมิงเป็นหมาที่เราเจอมาเอามาเลี้ยงได้ประมาณ3ปี ไม่ทราบว่าอายุเท่าไรแต่เรารักเค้าเหมือนกับที่บ้านเพราะเรามีปั๊กอยู่แล้ว4ตัว ต่อมาหมิงท้องเราเองก็เป็นคนทำคลอดเอง มีน้องออกมา2ตัว ตัวผู้1 ตัวเมีย 1 เราคิดว่าคงเรียบร้อยดี เพราะเราก็เคยทำคลอดมาแล้ว 1 คลอก ได้4ตัว เราคิดว่าหมิงคลอดวันดีด้วยเพราะคลอดวันวิสาขะจนผ่านไป2วันหมิงเริ่มซึม ไม่กินอาหาร เราก็ไปซื้ออาหารเสริมสำหรับบำรุงน้ำนมมาให้แต่อาการของหมิงก็ไม่ดีขึ้น เราเลยพาเค้าไปหาหมอ ได้ฉีดยาลดไข้ และเอายามากิน ตอนเช้าหมิงไม่กินอาหาร เราเลยป้อนอาหารเสริม และกินยาต่อ แต่อาการไม่ดีขี้น ตอนเย็นเราไปรับหลานที่โรงเรียน กลับมาอาการของหมิงแย่มาก เราเลยพาไปหาหมอที่เดิม หมอบอกว่าหมิงช็อก เลยฉีดยากระตุ้นหัวใจ เราคิดว่าหมิงคงดีขึ้นเลยฝากหมอไว้ ประมาณ 1ทุ่มเราไปหาหมิงอีกรอบหมอบอกว่าเค้าไปแล้ว เราไม่รู้จะพูดอะไรสติแตกสุด ๆ ร้องไห้แทบบ้า 2 ตัวของเราเลยต้องกลายเป็นลูกกำพร้าอย่างถาวร

เสียใจด้วยนะคะ น้องหลับสบายแล้ว สงสารเจ้าตัวเล็กจังเลยค่ะ

อ่านแล้วร้องไห้เลย ทำไมน๊ะเลือกที่จะมาเป็นสัตวแพทย์แต่ไม่รักสัตว์ จะมาเป็นทำไม!!! เคยพาน้องหมาของคุณแม่ไปฉีดยาค่ะแต่คลินิคนั้นไม่จับน้องหมาเลยคุณหมออ่ะ ก็เลยเปลี่ยนดูอกัปกิริยาของหมออค่ะ หมออิกคลินิคดูแลดีมาก็เลยเป็นลูกค้าประจำเลย สงสารน้องหมาเวลาเสียทีไรร้องไห้ทุกที อยากให้น้องหมามีอายุเท่ากับคน จะได้ไม่ต้องเห็นเค้าตายต่อหน้าต่อตา.... รักน้องหมา ตอนพิมนี่ก็นั่งดูหน้าของเต้าหู้...คิดว่าถ้าเต้าหู้ตายน้ำตาคงท่วมบ้านแน่ๆ

เราก็เคยสงสัยนะว่าทำไมสุนัขธรรมดาที่เราเลี้ยงแบบตามมีตามเกิดไม่เคยไปหาหมอสักครั้งรอดจนเดี๋ยวนี้แต่ทำไมสุนัขที่ใคร ๆพาไปหาหมอต้องตายด้วยอ่ะ น่าเศร้า ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ

  เสียใจด้วยค่ะ
เหมือนเห็นน้องอลีสน่ะ