คือก่อนหน้านี้ น้ำหวานจะไม่สบายและไอตลอด พาไปหาหมอเค้าก็บอกว่า มีเสมหะติดอยู่ในลำคอ แต่ไม่มีไข้ กินยาได้สักพักก็หายน่ะครับ จากนั้นประมาณอาทิตย์นึง น้ำหวานลุกไปฉี่และถ่ายเองไม่ได้ ตอนแรกคิดว่าน่าจะเจ็บขาตอนที่พ่อผมดึงมากอด ไม่นานขาก็หายเป็นปกตินะครับ แต่มาเมื่อเร็วๆนี้ก่อนที่น้ำหวานจะไปสบาย แม่ผมก็พาน้ำหวานไปเดินเล่นปกติ แต่ไม่รู้ว่าจะไปเลียอะไรที่ไหนอย่างไร อันนี้ก็ไม่ทราบเลยจริงๆ พอบ่ายของอีกวันพ่อผมอาบน้ำให้ปกติ ตกเย็นเท่านั้นแหละครับ พ่อแม่ผมออกไปธุระข้างนอกโดยปล่อยให้น้ำหวานอยู่ตัวเดียว แต่บอกเค้าก่อนออกไปทุกครั้งนะครับ พอกลับมา น้ำหวานเห่าใส่เหมือนเป็นคนแปลกหน้า สันนิษฐานว่าตอนนั้นเชื้อไวรัสที่เกิดจากหัดน่าจะลามเข้าสู่สมองแล้ว ช่วงเวลาตกดึกน้ำหวานชักตลอดเลย คืนนั้นพ่อกับแม่ผมไม่ได้นอนเลย รุ่งเช้าก็พาไปหาหมอ ผลปรากฏว่า เป็นอย่างที่คิดครับ Positive ครับ เจอไข้หัดเต็มๆ หมอก็ให้ความหวังเพียงน้อยนิด พอพาน้ำหวานกลับมาบ้านก็ต้องคอยดูแลตลอด ป้อนยาโดยฉีดสลิ๊งแล้ว ได้ผลป่าวไม่รู้ ช่วงเวลาที่ทุกคนในบ้านต้องเสียใจก็มาถึง ประมาณ 2 ทุ่ม แม่ผมอุ้มน้ำหวานอยู่บนตัก โดยที่น้ำหวานยังชักเป็นระยะและมีไข้สูงมาก อยู่ดีๆก็หลับนิ่งไป แม่ผมคิดว่าน่าจะหมดแรงเลยหลับไป แต่น้องผมมาจับดู ปรากฏว่าน้ำหวานหยุดหายใจแล้ว ทุกคนในบ้านร้องไห้กันหมดเลย เนื่องจาก เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวไม่ติด เลยทำใจกันไม่ได้ เลี้ยงมาก็ 5 ปีกว่า เหมือนสมาชิกในครอบครัว นึกแล้วก็ใจหาย ตอนนี้ก็เอาสิ่งของที่เป็นของเขาฝังไปพร้อมกับเขาเรียบร้อยแล้ว ตัวผมเองไม่เคยเอะใจเรื่องนี้มาก่อนเลย ขณะที่พิมพ์ไปน้ำตาก็ซึม ยังไงก็ฝากให้ทุกคนคอยพาน้องปั๊กไปให้หมอคอยตรวจด้วยนะครับ ช่วงนี้กำลังระบาด รักและคิดถึงเสมอนะ...น้ำหวานลูกรัก

เสียใจด้วยนะคะสำหรับการจากไปของน้ำหวาน
ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

น่าสงสารมากๆค่ะ

  เสียใจด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้เช่นกันค่ะ

เสียใจด้วยนะคะ

เราอยากรู้จังเลยอ่ะว่า ปั๊กจะต้องฉีดยาแก้หัดเนี๊ย บ่อยครั้งแค่ไหนหรอ  เพราะว่าวัคซีนก้อฉีดอ่ะ

อ่านแล้วร้องไห้  ไข้หัดน่ากัวจิงๆ  T_T

น้องไข่หวานหลับสบายไปแล้ว เสียใจด้วยนะค่ะ